सहिष्णुता नेपाली पहिचान

गोवधको विरोध गर्दै सद्भाव -यालीसहित इटहरीमा कोणसभा गरिएपछि यसले कतै साम्प्रदायिक दंगाको रूप त लिने होइन भनी चिन्ता जाहेर हुनु स्वाभाविकै हो । किनकि, नेपाल विभिन्न जातजाति, भाषाभाषी, धर्मावलम्बी एकआपसमा एउटै समाज निर्माण गरेर बसेको एक विशष्ट नेपाली सामूहिक समाज हो । नेपालमा पाइने सामाजिक सद्भाव र आपसी मेलको संसारमा जहाँ पनि मुक्तकण्ठले प्रशंसा गरेको पाइन्छ । यथार्थता यही हो पनि । एउटा जातले अर्को जातको, एक धर्मावलम्बीले अर्को धर्मको र एकभाषीले अर्काको भाषाको र एक भेषभूषाले अर्को भेषभूषाको सराहना मात्र होइन, सरसहयोग र धारण पनि गर्ने गरेका छन् । नेपाली विशिष्टतामा विकास हुन गएको यस सामाजिक परिवेशमा यदाकदा हुने केही अतिका कुरा पनि नेपालीले एकापसमा महसुस गरेर आपसी हितका लागि एकअर्कालाई अंकमाल गर्ने गरिरहेका छन् । एकअर्काको पर्व तथा परम्परा नेपालीबिच सामूहिक पर्व तथा परम्पराका रूपमा विकास भएको छ । यो नेपालीहरूको आत्मानुभूति हो । देखावटी वा देखासिकी दुवै होइन ।

नेपालमा बसेका हरेक नेपालीको आआफ्नै विशिष्ट स्वत्व पनि छ । सामूहिक स्वत्व र दायित्व पनि छ । यही कुराले नेपालीलाई वास्तवमा नेपाली बनाएको छ । नेपाललाई पुण्यभूमि, तपोभूमि, बुद्ध भूमि आदि जे भने पनि आखिर सबैको साझा र प्राकृत भूमि हो । यहाँ विभिन्न वंश, नश्ल, प्रजातिका मानिस बसोबास गर्दै आएका र कालान्तरमा आएर उनीहरूबिच भावनात्मक रूपमा आपसी मेल र नश्लीय रूपमा समिश्रण हुँदै नेपाली जाति बन्दै आएको छ । यसको एक बलियो आधार अहिलेसम्म आइपुग्दा सामाजिक, आर्थिक, सांस्कृतिक र धार्मिक रूपमा पनि निर्माण हुँदै गइरहेको छ । शंकर हिमाली देश नेपालका हुन् । बुद्ध नेपालका हुन् । जनक नेपालका हुन् । सीता, भृकुटी नेपाली चेली मान्यताका हिसाबले नेपाली समाज यति धेरै सहिष्णु र सम्मिश्रित छ कि ‘ईश्वर अल्लाह तेरे नाम, सबको जन्म दिने भगवान्’ भनेर शुभ बिहानीमा भजन बजिरहेको हुन्छ । यसमा कसैको पनि आपत्ति छैन, बरु बेसी नतमस्तक छन् । विधिता नेपालीको एकता र पहिचान बनिसकेको छ ।