बेथितिलाई थिति ठान्दा समस्या

अहिले राष्ट्रिय सभाको निर्वाचनका ’boutमा सकारात्मकभन्दा बढी नकारात्मक टीकाटिप्पणी हुने गरेका छन् । राष्ट्रिय सभामा योग्य, विज्ञ तथा समाजका लागि योगदान दिएका व्यक्ति तथा व्यक्तित्वहरू पठाउने संवैधानिक प्रबन्ध छ । तर, दलका शीर्ष नेताहरूले आफ्ना गुटका व्यक्तिहरूलाई पठाउने गरेका छन् । प्रत्यक्ष निर्वाचनमा जनताले हराएका, अयोग्य, बारम्बार सांसद तथा मन्त्री भएका पात्रहरूले अवसर पाएका छन् । २०४८ सालदेखि लगातार सुविधामा डकारेकाहरूले अवसर पाउने तर दलका योग्यहरूले वा समाजका विज्ञहरूले ठाउँ नपाउने विडम्बना छ । राजनीतिक दलभित्र पनि शीर्ष नेताहरूलाई गणेश परिक्रमा नगरेकै कारण अवसर नपाउने अवस्था छ । यो राजनीतिक क्षेत्रको बेथिति हो । यस बेथितिलाई थिति ठान्ने राजनीतिक बुझाइ र अभ्यासका कारण शीर्ष नेतृत्वले सुशासन र विकास दिन सकेनन् ।

मुलुकमा बेथितिका चाङ छन् । नागरिकहरू भन्छन्, ‘सत्ताले सतायो ।’ ठेकेदारहरू भन्छन्, ‘सरकारले विकास निर्माणका लागि समयमै रकम निकासा गर्दैन, कसरी विकास निर्माण कार्य समयमै सम्पन्न हुनसक्छन् ?’ उपभोक्ताहरू भन्छन्, ‘महँगीले आकास छोयो, सरकारलाई वास्ता नै छैन ।’ शिक्षाविद्हरू भन्छन्, ‘राज्यले शिक्षालाई गुणस्तरीय बनाउनसकेन, गरिखाने शिक्षा भएन ।’ उद्योगपतिहरू भन्छन्, ‘मुलुकमा लगानीमैत्री वातावरण छैन ।’ किसानहरू भन्छन्, ‘कृषिप्रधान मुलुकमा सबैभन्दा पीडितहरू भनेका किसानहरू हुन्, राज्यले किसानका समस्या कहिल्यै पनि बुभ्mनसकेन ।’ शिक्षकहरू भन्छन्, ‘हामीलाई निजामतीसरह सुविधा दिन सरकार किन तयार हुँदैन ?’ शिक्षित युवाहरू भन्छन्, ‘राज्यले रोजगारीको सिर्जना गरेन, बिदेसिन बाध्य भइयो ।’ उल्लिखित जनगुनासाहरूको जड प्रजातन्त्र पुनस्र्थापना भएपछि सत्तामा पुगेको नेतृत्व हो । राजनीतिक दलहरू हुन् ।