गाउँ नफर्कने नेता

चुनाव लागेको छ। त्यसैले त हिजोआज नेताहरू काठमाडौंमा कम, गाउँघरतिर धेरै छन्। उम्मेदवार, नेताहरू गाउँगाउँ पुगेका छन्। अझ घरघरै पुगेका छन्। मतदाताका अघि जुम्ला हात गरिरहेका छन्। कति त खुट्टै पनि ढोग्न हिच्किचाउँदैनन्। मतदाताकहाँ पुगेर यसो गर्छाैं, उसो गर्छाैं भनिरहेका छन्।

मतदातालाई पानीको आशा देखाएका छन्, बाटोको आशा देखाएका छन्। शिक्षा र स्वास्थ्यका आश्वासन बाँडेका छन्। कतिलाई जागिर लगाइदिने वाचा गरेका छन्। कतिलाई विदेशी पठाइदिने प्रलोभन देखाएका छन्। जे जे भन्न सकिन्छ र जे जे भन्दा मतदाता खुसी हुन्छन्, त्यसैत्यसै गर्ने र भन्ने गरिरहेका छन्। चुनावमा जति नेता र उम्मेदवार कहिल्यै गाउँमा त्यसरी चाहिँ पुग्दैनन्। आशा देखाउँछन्, आश्वासन बाँड्छन्, चुनावपछि चाहिँ हराउँछन्। यो अधिकांश मतदाताको गुनासो र उम्मेदवारहरूको कमजोरी चारैतिर देखिन्छ। चुनाव हारे पनि जिते पनि फर्केर गाउँ नपस्ने नेताहरूकै स्वभावका कारण मतदाताले उनीहरूलाई पत्याउन मुस्किल परिरहेका छन्।