घाँस र बाँस

एकजना व्यापारी थिए । कुनै कारणवश उनको व्यवसाय चौपट भयो र उनी एकदमै निराश हुन पुगे । उनले आफ्नो जीवनसँग हार मान्न थालिसकेका थिए । एक दिन उनी सारै बिरत्तिएर जंगलतिर लागे । जंगलको बीचमा निकै बेर एक्लै धुमधुम्ती बसिरहे । केही सोचेर उनले भगवान्लाई पुकार्दै भने, ‘म हारिसकेँ प्रभु ! मलाई निराश नहुने कुनै एउटा पनि कारण बताइदेऊ । मेरो सबै कुरा सक्किसक्यो ।’

भगवान्ले जवाफ दिए, ‘तिमी जंगलमा यी घाँस र बाँसका बुटालाई हेर त ! मैले नै यी घाँस र बाँस दुवैको बिउ लगाएको हुँ । मैले यी दुवैको उत्तिकै देखभाल गरेँ । बराबर पानी दिएँ । प्रकाश पनि बराबर दिएँ । घाँस एकदमै छिटो बढ्न लाग्यो र धरतीलाई हराभरा बनायो । तर, पहिलो वर्ष बाँसको बिउ उम्रिँदा पनि उम्रिएन र पनि मैले हार मानिनँ । दोस्रो वर्ष घाँस अझै हराभरा भएर गयो । तर, बाँसको बिउ भने जस्ताको तस्तै रह्यो । फेरि पनि म निराश भइनँ । तेस्रो वर्ष पनि बाँसको बिउमा कुनै वृद्धि भएन । फेरि पनि मैले हिम्मत हारिनँ ।