शैक्षिक सत्र नयाँ, पद्धति पुरानै

नेपालमा संस्थागत र सामुदायिक गरी दुई भिन्न शैक्षिक पद्धति व्यवहारमा प्रयोगमा ल्याइएका छन् । शैक्षिक उन्नयनका लागि जोकोही अभिभावक पनि लालायित हुने भएकाले दुवै पद्धतिमा पढाइको गुणस्तर कायम होस् भन्ने चाहना सबैमा देखिन्छ । शिक्षाले शान्ति, प्रगति र समृद्धि दिन सकोस् भन्ने कामना सबैको हुन्छ । यसका लागि शिक्षाविद्, शिक्षक, विद्यार्थी, अभिभावक, राजनीतिक पार्टी र स्थानीय जनसमुदायको सक्रिय भूमिका आवश्यक पर्छ पनि । शिक्षा राम्रो होस् भन्ने चाहनाका कारण अभिभावक निजी विद्यालयमा चर्को शुल्क तिरेर पढाइरहेका छन् । अभिभावक आर्थिक मारको चक्रब्यूहमा परे पनि निजी विद्यालयले गुणस्तरीय शिक्षा प्रदान गर्छ भन्ने सोचाइ छ । उता सामुदायिक विद्यालयमा विद्यार्थीको उपस्थिति निकै कम छ । सरकारको अर्बौं बजेट लगानी भए पनि किन हो कुन्नि शैक्षिक गुणस्तर कायम हुन सकिरहेको छैन । युगले गुणस्तरीय तथा व्यावहारिक शिक्षाको माग गरिरहेको छ ।

निजी विद्यालयमा पढेका विद्यार्थीमा अंग्रेजी भाषामा केही सुधार भएको पाइए पनि मातृभाषामा दखल भने कम हुने गरेको पाइएको छ । सामुदायिक विद्यालयमा अंग्रेजी भाषामा कम दखल देखिए पनि समाज व्यवहारमा बोर्डिङको भन्दा बढी परिपक्व नै देखिन्छन् । त्यसैले स्वच्छ प्रतिस्पर्धाबाट शिक्षाजस्तो क्षेत्रको गरिमामय स्थान व्यवस्थापन गरी आवश्यकता अनुसार व्यावहारिक तथ गुणस्तरीय शिक्षा प्रदान गर्नुपर्छ । शिक्षा क्षेत्र आजका दिनसम्म आइपुग्दा अनुशासनहीन र अनैतिक बन्न थालेको अवस्थामा छ । यस्तो हुनुमा देश र समाजमा आदर्श मानिएका राजनीतिक व्यक्ति नै स्वार्थी र घिनलाग्दा भएर हो ।