जनताका पीडा पनि बुझ्ने कि !

जसरी मुलुकका लागि आफ्ना नागरिक, आमाबुवाका लागि छोराछोरी, व्यापारीका लागि ग्राहक, कर्मचारीका लागि सेवाग्राही अमूल्य हुन्, त्यसैगरी विद्यार्थीका लागि शिक्षक, अफिसका लागि कर्मचारी, नागरिक लगानी कोष, सञ्चयकोष, सामाजिक सुरक्षाकोषका लागि सञ्चयकर्ता महत्वपूर्ण होइनन् र ? के सञ्चयकर्ता नभए यी कोषहरू खडा हुन सक्छन् ? अहिले बैंकबाट ऋण लिनेहरूको संख्या एकदमै न्यून रहेको बैंकहरूले बताउँदै आएका छन् । बैंकहरूमा अधिक तरलता भएकै कारण राष्ट्रबैंकले ब्याज तिरेरै अधिक तरलता तान्ने गरेको छ । बैंकहरूले पनि ऋण प्रवाह नभएपछि ३ प्रतिशतमै राष्ट्रबैंकमा रकम जम्मा गरिरहेका छन् । यदि, यही ३ प्रतिशतमा जाने रकमलाई ५ प्रतिशतसम्म पनि अति आवश्यक परेका जनतामाझ ऋण प्रवाह हुनसक्ने हो भने दुवैको भलाइ हुने थियो । तर, यहाँ न त बैंकहरूले ब्याज घटाएर ऋण दिन्छन्, न जनताले सहुलियत ब्याजमा ऋण पाइरहेका छन् । लामो समयसम्म सहुलियत ब्याजदरमा ऋण प्रवाह हुन नसक्दा विकासका कामहरू ठप्प छन् भने बैंकहरूसमेत नोक्सानीमा गएका छन् । लाखौं कित्ता बैंकका सेयर किनेर बस्नेहरू बैंकहरूले बोनससमेत बाँड्न नसक्दा र सेयरको मूल्यसमेत घटेर सय रुपयाँनजिक आइपुग्दा मर्नु न बाँच्नुको अवस्थामा पुगेका छन् ।

बैंकबाट लिने ऋणको ब्याज मात्रै पनि कम भइदिने हो भने सायद कयौं युवाले ऋण गरेरै भए पनि आफ्नै मुलुकमा व्यापार, व्यवसाय, आफैं पनि रोजगारी सिर्जना गरेर बस्थे होलान् । एकातिर व्यवसाय नचल्ने, अर्कोतिर ऋणको ब्याजले रूनु न हाँस्नु अवस्थामा पुगेका युवाहरूले स्वदेश छोड्नुभन्दा अर्को विकल्प देखेका छैनन् । यसैले त होला फागुन महिनामा मात्रै ६५ हजारभन्दा बढी नेपाली बैदेशिक रोजगारीमा गएका छन् ।