प्रचण्डको यात्रा : त्यहाँदेखि यहाँसम्म

जनयुद्ध र जनआन्दोलनको रापतापमा प्रधानमन्त्री हुँदासम्म उहाँ ‘प्रचण्ड’ नै हुनुहुन्थ्यो । उहाँको ‘सरकारी’ नाम पुष्पकमल दाहाल त्यति प्रचलनमा आइसकेको थिएन । पहिलो संविधान सभाको चुनाव भर्खरै सकिएको थियो । चुनाव परिणामपछि प्रचण्डको निक्र्योल थियो ः अहिलेको तत्कालीन राजनीतिक संरचनामा अब ठूलो उथल–पुथल आउनेछ । त्यतिबेला प्रचण्डले भन्ने गर्नुभएको थियो– माओवादी पार्टीले बहुदलीय संसदीय प्रजातान्त्रिक व्यवस्थालाई स्वीकार गरेको होइन, हिंसाको बाटो छाडेर ‘मूलधारको राजनीति’मा समावेश भएको मात्रै हो । तर, प्रचण्डको यो भनाइप्रति ‘पुराना सत्ता’का प्रतिनिधि पात्रहरू आश्वस्त हुन सकेका थिएनन् ।

चुनावपछि माओवादी पार्टी संसदीय प्रक्रियामा सामेल भएर आफ्नो नेतृत्वमा सरकार गठन गर्ने प्रक्रियामा लागुन्जेलसम्म माओवादी पार्टी ‘शान्त’ नै थियो । माओवादी पार्टीमा गुरुका रूपमा स्थापित हुनुभएका मोहन वैद्य, डा. बाबुराम भट्टराई, २०४७ सालको चुनावमा विजय प्राप्त गरेर संसदीय मूलधारको अनुभव हासिल गरिसक्नुभएका कृष्णबहादुर महरा र रामबहादुर बादल ‘प्रचण्ड’ नेतृत्वमा गठन भएको सरकारका नीतिकार मानिनुहुन्थ्यो । माओवादी कार्यकर्ताहरू जोशमा थिए । राजनीतिक वातावरणमा नयाँ उत्साह थपिएको थियो ।