राजावादी आन्दोलनमा देखिएका असहज दृश्य

राजावादी आन्दोलनको एक खण्डको पटाक्षेप गत १५ चैतमा भयो । गणतन्त्रवादी र राजावादी दुवै आफ्नो शक्ति प्रदर्शनमा उत्रिए । थरीथरीका विश्लेषण चर्चा–परिचर्चा राजनीतिक वृत्तमा हुन थालेका छन् । राजावादीको पक्षमा प्रदर्शनमा उत्रेकाहरू स्वतः स्फूर्त हिसाबले आएका हुन् । उनीहरू झोलामा दालमोट र चिउरा राखेर सडकमा निस्किएका थिए । राजावादीहरूको जुलुसलाई सबै नाकाबाट प्रहरीले अवरोध खडा गरी अघि बढ्न दिएन । चोर बाटोबाट तीनकुने पुगेका मानिसको संख्या उल्लेखनीय थियो । उनीहरू २०४६ सालदेखि सरकारमा रहेकाहरूको अकर्मण्यताबाट अत्यन्त प्रताडित थिए । क्षुब्ध भएका थिए । त्यसैले अब विकल्पमा देशको अभिभावकका रूपमा राजा आउनुपर्छ भन्थे । यसैमा दृढ थिए । उनीहरू वारपारको आन्दोलनमा होमिएका हुन् । कसैको बहकाउमा लागेर पैसामा बिकेर आएका मास थिएनन् । सबै प्रकारका उमेर समूहको उपस्थिति राजावादीको आन्दोलनमा देखिएको थियो । सरकारी पक्षले दाबी गरेअनुसार ३ हजार जति मानिस जम्मा भएको र यिनलाई कन्ट्रोल गर्न ३ हजार ५ सय सुरक्षाकर्मी तैनाथ गरिएको थियो । वास्तवमा राजावादीको जुलुसमा केकति जनसमुदायको संख्यात्मक उपस्थिति थियो ? त्यो प्रमाणित रूपमा भन्न कठिन छ । तर, एउटै कुरा निश्चित हो ।

२०४६ सालमा निरपेक्ष राजाबाट संवैधानिक राजामा तत्कालीन राजा स्वर्गीय वीरेन्द्र स्थापित भएका थिए । तर, २०६३ सालबाट देशबाटै राजतन्त्र सदाका लागि बिदा गरियो । देश गणतन्त्र बनेको छ । देश गणतन्त्रमा परिणत भएपश्चात् खासै राजनीतिक आर्थिकलगायतका कुनै पनि उपलब्धि सन्तोषप्रद हिसाबले हासिल हुन सकेनन् । त्यसैले यो ३४ वर्षको अवधि व्यर्थमा व्यतीत भयो । यो राष्ट्रका लागि ठूलो हानिनोक्सानी हो । राजावादीहरू त्यसैले यस देशमा राजनीतिक र आर्थिक समस्याको समाधान गर्ने, सुशासन कायम गर्ने नारासहित सडकमा होमिएका हुन् । तर सोचेजस्तो परिणाम हात लागेको छैन । अल्पअवधिमै यसको आशा पनि गर्नुहुन्न । त्याग, तपस्या र आन्दोलन लामो समय गर्नुपर्छ । अहिलेका गणतन्त्रवादी पनि धेरै लामो संघर्ष, बलिदान र त्याग गरेर आजको यस अवस्थामा आइपुगेका हुन् । राजावादीमा यो धैर्य र साहस छ÷छैन ? भोलिका दिनमा प्रमाणित हुने नै छ । तर, यसको अर्को पाटो पनि छ । गणतन्त्रवादी आफ्नो संख्या १ लाख भएको दाबी गर्छन् । उनीहरूको विचारमा ती सबै नागरिक गणतन्त्रप्रति समर्पित भएका हुन् । उनीहरू स्वतःस्फूर्त हिसाबले आन्दोलनमा सहभागी भएका हुन् । बल जफतपूर्ण तरिकाले घरघरबाट विश्वस्त गराई उठाएर, सुविधा दिएर उपत्यका प्रवेश गराएका होइनन् । त्यसैले पनि राजावादी तिरमिराएका हुन् । यही कारणले गर्दा उनीहरू अन्धो बन्न पुगे । अराजक गतिविधिमा संलग्न भए । लुटपाटमा सहभागिता दिए । निर्लज्ज तरिकाले दलका कार्यालय व्यक्तिका घरहरू आगजनी र तोडफोड गर्न उद्यत भए । यो उनीहरूको पराजित मानसिकताको उपज हो ।