अपराधीकरण र राष्ट्र रक्षाको प्रश्न

मुलुकमा अपराधको अवस्था कस्तो छ ? भन्ने कुरा त पछिल्लो घटनाक्रम आफैंले बताउँदै आएको छ । राजनीतिक नाकावधारी अपराधी र पदीय दायित्वसम्बद्ध अपराधीको उदयपछि पेसेवर अपराधी त छायामा परिसकेका छन् । राजनीतिक आड र संरक्षणका अपराधीको बोलवाला हुनु र पेसेवर अपराधी छायामा पर्नुका कारण पनि राजनीतिक अपराधीलाई हुने नेताको आडभरोसा र पेसेवर आपराधिकविरुद्ध प्रहरीको सक्रियता नै हो । शक्ति केन्द्र संरक्षित राष्ट्रघाती राजनीतिक अपराधीसम्म प्रहरीलाई पुनः नदिएको कारण यस्ता अपराधी प्रोत्साहित भएका छन् । पेसेवर अपराधीविरुद्ध प्रहरी सधैं सक्रिय रहँदै आएको कारण यस्ता अपराधी अहिले सल्बलाउन पाएका छैनन् ।

यी दुई समूहका अपराधीको संगठनात्मकस्वरूपलाई हेर्ने हो भने ठूलो भिन्नता देख्न सकिन्छ । पेसेवर अपराधीको संगठनात्मकस्वरूप कमजोर भइसकेको छ । उनीहरूको प्रभाव पनि न्यून हुँदै छ । तथापि मौका पाउँदा अपराधमा सक्रिय हुने भएकाले यस्ता अपराधीसँग समाज नै सावधान रहनुपर्दछ । शक्ति केन्द्र संरक्षित राजनीतिक अपराधीको सञ्जाल अहिले अत्यन्त व्यापक बनिसकेको छ । यो संजाल केन्द्रदेखि स्थानीय तहसम्म र संघीय मन्त्रालयदेखि स्थानीय मन्त्रालयसम्म संगठितरूपमै बिस्तारित छ । राज्यको कुनै पनि निकाय राजनीतिक अपराधको प्रभावबाट मुक्त छैन । अधिकांश राष्ट्रसेवकले नै निजी स्वार्थमा राजनीतिक अपराधीलाई साथ दिँदै आएका छन् । स्वार्थको राजनीतिले मुलुकलाई नै आपराधिक अखडा बनाएको त्रिभुवन विमानस्थल परिसरमा बरामद भएको एक क्विन्टल सुन, ललिता निवासको जग्गा हिनामिना र नक्ली शरणार्थी प्रकरणमा संलग्न कसुरदारको हैसियत र स्तर तथा संगठनात्मकस्वरूपले प्रमाणित गर्दछ ।