हेर्ने होइन त सिनेमा ?

पंक्तिकार सिनेमाको पारखी होइन । राम्रो छ रे भन्ने सुनेपछि राजा हिन्दुस्थानी सिनेमा हेरेको हो, नेपाली फिल्मलाई माया गर्ने नाताले पुरानो फिल्म आमा, सिन्दुर केही हेरियो होला । अँ, एउटा हिन्दी अर्को फिल्म सोले पनि हेरेको याद छ । बाँकी लेखपढमै समय बित्यो । तास खेल्न जानिएन, पिउने कला भएन, रेस्टुराँमा पसेर खाइएन, जिन्दगीभरमा वार्षिक तीन जोर कपडाले पु¥याइयो, अहिले पनि एउटा कोठाबाट अर्को कोठामा जाँदा पहिलेको कोठाको बत्ती निभाउने गरिएको छ । जाडोमा फ्रिज बन्द गर्ने गरिएको छ, गर्मीमा पंखा र सिटामोल किन्दा १० प्रतिशत छुट माग्ने गरेको छ । नेपालीको अवस्था यसभन्दा माथिको छैन । तर, देखिन्छ कोठामा दिनभरि सित्तै बत्ती बल्छ, मान्छे नहुँदा टिभी खुल्लै हुन्छ, अवस्थाअनुसार घण्टाघण्टामा ड्रेस बदलिन्छ, बाँकी धागो तान्नुपरेन । भुटानी शरणार्थी प्रकरणमा मानव तस्करी गर्दै पैसाको थैली कुम्ल्याउन भएको प्रसंगमा मात्र यो विषय कोट्याइएको हो ।

बालुवाटारले भनेको सुनियो ‘यो त फिल्मको ट्रेलर मात्र हो’ पूरा फिल्म हेर्न बाँकी छ, साँच्चै सबै फिल्म देखाइयो भने यहाँका सबैजसो राजनीतिक र राजनीति संरक्षित मान्छेहरू सबैजसो फिल्मका पात्र बन्नुपर्नेछ । ३३ वर्षयता देशले कोल्टो फेरेको हो, पछिल्ला दिनमा कोल्टै फेर्न नसकेको देश अब पूरै कोमामा गइसकेको छ । काप्दै छ, मातृभूमि थरथरि, अब आईसीयू उपचारले पनि तङ्ग्रिन सक्ने अवस्था छैन । भूmठो सुशासनले आफ्नो स्वरूप देखाएको छ, शिक्षा सेवामा रहेका प्रधानाध्यापक गृहमा काज सरुवा गर्न मिल्ने कतै कानुन छैन, आफन्तलाई पीए राख्ने चलन त पुरानै हो ।